Het gebeurt in Betlehem!

29 december 2012

Vroeg in de morgen van Kerstdag, om 05u30, ... gingen we op weg, van Betlehem naar

Jenin, naar de tweede zitting van de militaire rechtbank tegen zes gearresteerde jongens van het dorp Qaryut. Na afloop hebben we vooral meer vragen omtrent de gang van zaken; bv. de security-gards kunnen gewoon aan de ouders gesprek met hun zoon weigeren; noch de rechter zegt hier iets tegen, noch de advocaat. Maw wie is hier de baas, de rechter of de security?  In de namiddag gingen we nabij Jenin naar een sprankelend initiatief van Palestijnen: het Canaan Fairtrade bedrijf dat o.m. olijfolie produceert en die succesvol exporteert, o. a. naar België en Nederland.

De volgende dag ging ik weer naar Betlehem; voor een driedaags bezoek aan het EAPPI-team daar, om mee te maken wat zij aan dagelijkse taken te vervullen hebben. De volgende morgen, om 03u45, ging ik met het team naar het checkpoint op de weg naar Jerusalem, om te zien hoe de mensen die naar hun werk gaan daar behandeld worden. Om op tijd op hun werk aan te kunnen komen, staan de mensen dus zo vroeg in de rij. De militairen hebben echter veelal de vrijheid, zo lijkt het, om wel of niet alle vijf gates te openen, of met elkaar te babbelen, of een dutje te doen, ... (Ook Israelische vrouwen, MachsomWatch, controleren deze praktijk.)

In de namiddag heeft het team een afspraak met Mohammed O., van de Water & Milieu-Ontwikkeling Organisatie, lid van Friends of the Earth Middle East. Hij brengt ons naar een zo prachtig uitzichtpunt!; over berghellingen met vele kleine olijfboom-terrassen, met beneden een idyllische vallei. Hier dwars doorheen is ´the wall´ gepland. De terrassen hebben een eeuwen oud water-beheer systeem. Dit historische systeem wordt dus bedreigd en de bewoners/bewerkers, producenten van olijfolie, dreigen hun bron van inkomen te verliezen.
En waarom? Omdat ze terroristen zijn, vermeende, potentiële, terroristen -allemaal, die Palestijnen-.
Onze gastheer Mohammed is hier geboren en opgegroeid en nu is het zijn levenswerk om deze plek te behoeden. Via het gerecht proberen ze met alle macht om de muur hier tegen te houden.

OK, volgende dag: Ik heb een afspraak gemaakt met de man die ik in augustus ontmoet heb op de Kerk-en-Milieu-conferentie van ECEN, in Elspeet (NL). Simon is de directeur van het Milieu Educatie Centrum, van de Lutherse kerk hier vlakbij Betlehem. Je moet hier echt komen kijken als je naar Palestina en Israel komt, voor een wandeling, voor vogelspotten, voor een bijzonder hoopvol project.

Vandaag een ´politieke´ dag: wandelend door het oude stadscentrum, door de straatjes met vele kleine winkels, ontkom ik er niet aan om plaats te nemen op een stoel van een winkelier, thee te drinken met hem en zijn oom en te praten over de huidige toestand. Over de toestand van het land, van de omringende Arabische landen, van de bezetting, de internationale steun aan Israel, de economische onbalans tussen rijk en arm. ´Het moet misschien wel eerst nog erger worden voordat de echte (arabische) revolutie uitbreekt´, vreest de oom. ´En Israel zal dan, in de diepste economische crisis -met ook velen in armoede- weten dat ze weldegelijk deel uitmaakt van de Arabische wereld´.

Volg je deze kerst-boodschap? In de namiddag was er de vrijdagse geweldloze demonstratie in al Masara. Ja, tegen de geplande bouw van de muur door dit dorp. Vervolgens, in nog een dorp, een katholiek politiek middaggebed-in-het-openbaar nabij Cremisan. -Waartegen denk je?- En daarna, bij het begin van de avond, terug in Betlehem bij de muur, bij het checkpoint, een gebed-al-wandelend om vergeving van onze zonden. Bij de muur, zoals gezegd.

Ja, het gebeurt in en nabij Betlehem: de blijde boodschap. Wie oren heeft, hore, wie ogen heeft, zie.

Hoop en vrede

21 december 2012

Zo, ik had ns een paar dagen vrij. Vanaf het checkpoint Za´tara in een ´service´ gestapt op weg naar Jerusalem en Betlehem.
Ik voel nu pas hoe het is om geheel zelfstandig, alleen, op pad te zijn. Tot nu toe in groep, in de bus, in de gezamenlijke taxi reizen; tot nu toe in groep beslissen wat we op een dag doen, wat we eten; wie wát doet, etc.
Nu ben ik op mezelf aangewezen. Zoals het was, heel lang geleden, toen ik liftend van Nederland naar Griekenland ging -door Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië- om uiteindelijk naar Israel te vliegen. Een prachtige vrije tocht was dat. Nu, zoveel jaren later, voel ik me weer ´op mijn gemak´, elk moment vrij om te kiezen: ja, dank je wel, ik laat me graag uitnodigen door gastvrije mensen voor een ontmoeting bij een glas thee, gewoon op straat aan de voordeur; een half uur, een uur, maakt niet uit, gewoon een prettig contact.
En in gedachten kwam weer de vraag terug van ook heel lang geleden, van mijn familie en vrienden en dorpsgenoten: Waarom doe je dit, waarom ga je weg, waarom ga je iets doen wat wij ons niet kunnen voorstellen te doen? Je gaat zomaar in een vreemde stad wonen, je gaat zo ver op reis, je gaat risico´s nemen, je gaat ander werk doen, je gaat ...?

En ja, waarom doe ik dit, naar een conflictgebied gaan; ik ben toch geen journalist, ik ben toch geen beroepsmilitair die er voor kiest om uitgezonden te worden, naar Afghanistan, bv? En trouwens, waarom doen díe dat??
Om met verhalen te kunnen terugkomen? En zitten mensen-thuis daar dan op te wachten? Ben ik het die de verhalen zodanig zal kunnen brengen dat de mensen-thuis ze zullen verstaan en nu gevolg zullen geven aan de roep om te zorgen dat de bezetting zal stoppen?

Een antwoord dat ik nu heb op die vraag is de bemoedigende ontmoeting die ik in Bethlehem had met  de ´development director´ van het Arab Educational Institute aldaar. Al vele jaren, tientallen, is hij -komend uit Nederland- in deze bijzondere stad. Hij is getrouwd met een Palestijnse, ze hebben samen twee kinderen, ze leven hun leven nabij de scheidingsmuur tussen Israel en Palestina. In het Sumud-verhalenhuis, vlakbij het graf van Rachel dat aan de andere kant van de muur ligt, bieden ze gelegenheid voor het delen van levensverhalen, van levens die beïnvloed zijn door de muur.
Inmiddels kan iedereen sommige van deze indrukwekkende verhalen lezen. Want ze zijn op de muur bevestigd, naast graffiti, schilderingen, gedichten. Eigenlijk moet je voor alles wat je op de muur wil bevestigen een ´permit´ aanvragen, dus ook voor iedere spijker waarmee je iets wil bevestigen, zo verteld Toine, maar de militairen die vanuit wachttorens alle beweging bij de muur in de gaten houden, hebben toegelaten (o, wonder) dat de borden met de verhalen bevestigd werden.
Nu komen bussen met toeristen hier langs en de mensen stappen langs de muur om de verhalen te lezen. 
Op deze site kan je een impressie vinden: www.aeicenter.org 

Val ik je lastig, als de zoveelste -waar je eigenlijk geen zin in hebt-, met de feiten over dit conflict? Ja, misschien wel. Ik val mezelf ook lastig, merk ik, door hier dingen te doen die ik thuis nog niet gewoon was te doen; en dat levert mij hoop op -door de bovenvermelde ontmoetingen-, maar ook wanhoop. Want naar een militaire rechtbank gaan om daar een farce-zaak mee te maken tegen zes gearresteerde jongens is niet om vrolijk van te worden. Na de arrestaties, midden in de nacht door militairen uit je huis gehaald, zonder opgaaf van reden, en opgesloten worden zonder aanklacht, terwijl je familie niet weet waar je bent heengebracht, heeft een advocaat kunnen achterhalen dat ze in detentie zijn in afwachting van een eerste voorgeleiding.
OK. Bij die eerste voorgeleiding mogen wij als buitenlandse waarnemers deze keer aanwezig zijn. De familie is ons dankbaar dat we er zijn. Zij en wij reizen uren om binnen het betreffende militaire kamp deze voorgeleiding te kunnen meemaken (wel eerst door een checkpoint). Per persoon zijn er vele militaire figuren aanwezig om te zorgen dat dit moment in de rechtsgang naar de regel wordt uitgevoerd; zodat er geen fouten gemeld kunnen worden. Maar de farce is vooral dat er geen aanklacht is, enkel aanwijzing, dat ze stenen gegooid hebben, bij een confrontatie met settlers, of bij een demonstratie -waarbij militairen met traangas en met geluidsbommen geschoten hebben-. In een warrige vertoning beslist de rechter dat de jongens, een voor een, voor nog 8 dagen vast moeten blijven om de aanklager tijd te geven om meer aanwijzingen te verzamelen om een zaak te kunnen formuleren. Als dan een veroordeling volgt (na eerst nog een tweede voorgeleiding volgende week, met weer verlenging van detentie), kan dat gevangenschap van 6 of 7 maanden betekenen (voor het gooien van stenen!). Dus, geen school, geen examen, geen werk,  ...
Ja, moet je ook maar geen stenen gooien! Tegen militaire bezettingsmacht kun je toch niet op.
Ik heb overigens de ogen gezien van de vaders en de moeders; ze mochten heel even, op een afstand, met gewapende militairen ertussen, een woord met hun zoon spreken. Kan je het je voorstellen?!

Komende maandag zal ik in Bethlehem, heel speciaal, de Kerstnachtdienst meemaken. Christus wordt geboren, ik zie er naar uit.

Een bezetting, hoe lang kan die duren?

11 december 2012

Hoe lang kunnen gewone bewoners van het land dat verduren?
Ik heb het zelf niet meegemaakt; ik ben van na de oorlog -en dat wil ik graag zo houden-. En het is nu toch hier dat ik me probeer voor te stellen hoe het was in Nederland en in België, toen Duitsland de bezetter was.
Hoe lang duurt het voordat je als gewoon burger samen met je dorpsgenoten, of met je collega´s, gaat samenzitten om te bezien wat je kan doen tegen de bezetting. Na 5 jaar was de bezetting voorbij, met hulp van buitenaf.
In de Westbank duurt de bezetting nu al 45 jaar. En het is niet alleen dat er militaire controle wordt uitgeoefend door de bezetter -vanwege gevaar door ´het verzet´-, het is ook: vestigen van bezettende burgers in settlements. Bv de burgers van Duffel en van St Katelijne Waver worden verdreven van hun land en van hun dorp, ze zoeken maar verblijf in Mechelen. En vanuit Koekange en Hollandscheveld is er wel in Hoogeveen plaats te maken. Want een nieuwe vestiging wordt vanuit Duitsland opgezet om er een eigen nieuwe stad op te richten.

Probeer het je voor te stellen.
Onrealistisch? Niet eerlijk om het op deze wijze voor te spiegelen?

We waren in het dorp Urif, een dorp waar iedere shabbath wel iets gebeurt, vanuit het settlement van Israeli bovenop de berg. Op hun vrije dag -waarop ze zich vervelen, zo lijkt het- zoeken ze graag een verzetje, tegen de beneden in het dorp wonende Palestijnen. Vanaf de top van de berg begint een drietal settlers, met een wapen in de hand, zich te laten zien aan ´beneden´ door een stukje de berg af te dalen, en dan weer even iets terug naar boven te gaan, totdat ze merken dat de mensen-beneden hen zien, dan gaan ze verder naar beneden. En ook zie je dan dat er militairen in beeld verschijnen. De mensen, vooral jongeren, in het dorp reageren door zich te verzamelen en op enkele plaatsen de berg op te gaan, een stukje. Als de settlers bijna beneden zijn, komen de militairen naar de voorste linie en hopen dat de dorpelingen zodanig uitgedaagd zijn dat die ´iets´ doen waarmee de militairen motief hebben om het dorp in te komen en mogelijk iemand op te pakken. De settlers gaan terug naar boven.

We zagen dit gisteren gebeuren toen we bij onze contactpersoon op bezoek waren. Vanaf het platte dak-terras van zijn huis kan je goed zien wat er gebeurt. Het kat-en-muisspel ging enkele uren voort. Echt belachelijk. Wij als buitenstaanders benoemen het nog als een spel, maar het is dom-serieus, vanwege dat er wapens en dus machtsongelijkheid aanwezig is. Voor de dorpelingen is het frustrerend, uitdagend, beangstigend, met algemeen uitzicht op groei van het settlement en nog meer in het nauw gedreven voelen.
Onze gastheer en -vrouw en hun familie en hun buren en veel dorpelingen kunnen echter nog steeds ook wel lachen, met ons erbij als ´de internationals die protective presence bieden´. 
Deze keer zagen de militairen reden (?) om enkele geluidsbommen en traangasgranaten tussen de jonge dorpelingen te schieten. Dezen trokken zich terug, met wel enkele stenen te gooien. Wellicht doordat we duidelijk zichtbaar aanwezig waren, we konden de jonge soldaten -18, 19 jaar- in de ogen kijken, zo dichtbij, hebben ze geen arrestatie uitgevoerd -deze keer-.
Maar nogmaals, het lijkt een spel uit verveling op de wekelijkse rustdag, dag des Heren (?).
En de militairen waren vast jaloers op ons, want ze konden zien dat wij op dat dak ieder kwartier, of half uur, thee of koffie kregen van de gastvrouw. Gastvrijheid, onder alle omstandigheden.
 
Het  Israelische leger hoort in dit gebied iedereen te beschermen die hier verblijft of woont (volgens internationaal humanitair recht), maar het is duidelijk dat ze steeds de settlers beschermen. (Hier hoef ik echt geen citaat van iemand anders te gebruiken, we zien het gewoon met onze eigen ogen gebeuren.)

We gingen, net als vorige week zondag naar Nablus, om ons ook in de kerken te laten zien. Deze keer de katholieke kerk, met een traditionele liturgie, in het Arabisch, niet in het Latijn.
Daarna op bezoek bij Project Hope, een ngo die ook vanuit Belgie en ook uit meerdere landen vrijwilligers krijgt die willen bijdragen aan bv lessen Engels of Frans, of creatief of sociaal, voor kinderen en jongeren in de dorpen rond Nablus. We hebben kennis gemaakt met Hakim, een boeiende persoonlijkheid; hij is de hoopgevende coördinator. Hij zegt: ´De enige taal die Israel verstaat, is die van kracht (´force´); zij gebruiken gewapende macht. Wij gebruiken vanuit ons project ook force, maar wel geweldloos´. In Brussel is de SCI de partnerorganisatie, in Nederland is dat Kerkinactie.

Naast deze hoopvolle geluiden horen wij als waarnemers om ons heen ook stemmen van mensen, van de ouderen met name, die hun vrees verwoorden dat de jongere generatie de bezetting niet meer kunnen verdragen en andere middelen van verzet zullen  gaan gebruiken.
Ik hoop maar dat er internationale druk zal komen om de bezetting spoedig te beëindigen.

Buren van elkaar?

5 december 2012

Je gaat er bij staan, kijkt er naar, voelt verontwaardiging, schudt je hoofd ... en gaat weer verder met je eigen -ook- moeilijke leven
Hier moest ik (na afloop) aan denken nadat ik gisteren aankwam bij het gezin dat net hun huis vernietigd kreeg door militairen. In gedachten verplaatste ik me toen naar een ver-weg-positie, in België bijvoorbeeld, of in Nederland.
Er zijn heel wat mensen die de gedachte krijgen: waarom gaan ze dan ook hier wonen?
De oorzaak dus bij de slachtoffers-zelf leggend.

Je zal er maar zitten, op een steen, naast de resten van wat net nog je huis was. We zien een vrouw, verslagen, we zien een man, voor zich uit starend. We zien matrassen, een bed, een tv, allerlei huisraad, en enkele behulpzame buren die een en ander met een plastic zeil afdekken. Het gaat regenen over enkele minuten, ieder kwartier een plensbui. Onze chauffeur Ghassan zegt: ze (the army) weten heel goed welke dag ze kiezen om het de mensen moeilijk te maken.

Wat kunnen we doen? Eerst er net zo verslagen bij staan. Verontwaardiging voel ik opkomen. En dan is er wat te doen. Het Internationaal Rode Kruis heeft een tent gebracht; die gaan we opzetten. En al doende horen we wat er gebeurd is. De militairen zijn al weer weg, ze hebben hun taak snel uitgevoerd. Ze kwamen met een bulldozer, hebben met enkele burger-´vrijwilligers´ (die er voor betaald worden) de voornaamste huisraad buiten gezet en vervolgens de kamer en het toilet omver geschoven; gemakkelijk gedaan. En vervolgens moest de constructie die diende om het hooi voor de schapen te beschermen tegen de regen, het ook nog ontgelden. De commander-in-chief had gezegd: ik ben hier het gerecht; op het resultaat van de klacht die nog onder de rechter is, over een aangekondigde huisvernieling, hoef ik niet te wachten.
Kletsnat-wordend van de regen gaan we door met het opzetten van de tent. En dan is er koffie, of thee, gemaakt bij de buren, want gastvrijheid is hoog in het vaandel, onder alle omstandigheden.
Twee internationals van ISM, International Solidarity Movement, komen ook aan, om te helpen. En dan brengt het Rode Kruis nog een tweede tent.
Een paar uur later ... gaan wij naar ons huis in Yanun en blijft het berooide gezin achter, met hun schapen, ´in het veld van Efrata´.

In België en in Nederland worden ook -steeds vaker- gezinnen uit hun huis gezet, omdat ze huurachterstand hebben, bv. Hoewel dat wel heel iets anders is, uiteraard. En wat doen de buren dan? En wat doet de gemeente? Of wat doet de kerk?
Hoofdschudden en weer verder gaan ...?
´Wat kun je anders?´
O, jawel, het kan anders. Mensen zijn niet voor niks ´buren´ van elkaar.

Wennen, nou ja ?

3 december 2012

Wennen aan bezetting. Hoe doe je dat?

Zo, het begint een beetje te wennen nu. Ons nieuwe huis is zo ongeveer op orde. Vandaag ben ik in het dorp aanwezig, samen met Anne uit Noorwegen, terwijl de andere teamleden een bezoek brengen aan de Jordan Valley.
Het rustige, ogenschijnlijk zo vredige dorpje doet me, tijdens een wandeling en een ontmoeting met een herder van het dorp, denken aan vroeger, aan het dorp waar ik geboren ben. Bij ons op de boerderij en bij andere families in het dorp heb ik toen nooit iets vernomen van hoe de bezetting had doorgewerkt in het doen en het denken van de mensen die de oorlog hadden meegemaakt; er werd niet (meer) over gesproken. Gaan demonstreren, b.v., dat was niet (meer) aan de orde.
Hoe de bezetting hier, nu impact heeft, voel ik ´aan den lijve´. In ons kleine dorpje Yanun en in de andere dorpen hier in de omgeving van Nablus.
We zijn naar het dorp Qaryut gereden om daar bij een demonstratie te zijn die mensen in dat dorp iedere vrijdag houden bij een afsluiting, een roadblock, op de weg die aansluit op de weg naar Ramallah. Het zijn de settlers van een grote nederzetting (Eli) die samen met de militairen deze roadblock hebben neergezet, omdat ze links en rechts van de weg de velden van de dorpelingen willen confisqueren. Officieel wordt die bedoeling door de settlers ontkend, maar het is wel precies in deze omgeving dat het settlement Yizhar ontwikkeld is en zich verder uitbreidt, waar Rabbi Yitzhak Shapiro verblijft/woont. Deze rabbi is hoofd van de Yeshiva (religieuze school), die in 2008 het boek publiceerde ´The Kings Torah´. Hierin geeft deze rabbi theologische ´verantwoording´ voor het doden van niet-Joden die Israel mogelijk bedreigen, ook kinderen.
De weg-afsluiting heeft ook als effect dat de mensen voor hun werk, in Ramallah, bv., een heel eind moeten omrijden. De dorpelingen demonstreren iedere week en krijgen tot nu toe voor mekaar dat de block even weer wordt opgeheven, omdat ze ook steun hebben van goede juristen en van internationale waarnemers. Maar een week later wordt de block weer neergezet.
Deze keer was er dus weer een demonstratie gepland; we werden gebeld en gevraagd om er bij aanwezig te zijn en te rapporteren wat er gebeurt. Onze verslagen worden gebruikt door de UN en door de ICRC (Rode Kruis).

Het was lang geleden voor mij dat ik in een demonstratie meeliep (hier als EA niet ´meelopen´, maar als international beschermend aanwezig zijn). Het was pas veel later in mijn (jonge) leven dat ik er toe kwam om te demonstreren, in dat geval tegen kernwapens. Deze keer was het een demonstratie met traangas en geluidsbommen van de militairen. En vanaf een hoog uitkijkpunt keken settlers (ook gewapend!) mee.
De dorpelingen hebben het traangas goed doorstaan, maar ze waren verontwaardigd dat er bij de afsluiting zelfs geen moment gegund werd voor een discussie; wat vorige keren nog wel was. Nu werden ze meteen teruggedreven, zonder dat ze ook maar enige bedreiging van zins waren.
En politie-ingrijpen in Nederland en België bij een vreedzame demonstratie is nog wel iets anders dan militaire overmacht hier in de Westbank.

Ik ga nog even door in dit bericht, want in korte tijd is er veel wat vermeldenswaard is. Volg je nog?

We gingen op bezoek bij twee moedige vrouwen en hun gezin die beiden in hun dorp geweld van settlers en van militairen te verduren hebben. Ze wonen beiden in dorpen die omringd worden door settlements (nederzettingen van Israeli); settlers zijn lastig speciaal voor hen doordat dat hun huis enigszins apart staat, hoger, op enige afstand van de andere huizen in het dorp en daardoor dichterbij de settlements. Van de een hoorden we dat settlers vaak naar beneden komen, de berg af, om olijfbomen te beschadigen en zo het leven van deze boerengezinnen moeilijk te maken, nadat eerder al land van hen werd afgenomen om toe te voegen aan de nederzetting. Van de andere hoorden we dat settlers vaak naar haar huis komen en het met stenen bekogelen en beschadigen en zo haar en de kinderen angst aanjagen. Beide vrouwen blijven met hun gezin sterk in hun standhouden tegen de bedreigingen.

We waren in de middag net bij de tweede vrouw vertrokken, toen we een telefoontje kregen van een contactpersoon in een derde -nabij- dorp. Er zouden settlers samen met militairen een huis omringen en die met stenen beschadigen, terwijl het gezin binnen dit in angst doorstaat (nou ja). Toen we in het dorp aankwamen was dat geweld van settlers net afgelopen. Militairen waren nog wel in het dorp, met een jeep en in flink aantal. We zagen dat ze een jonge jongen van 16 jaar arresteerden en dat ze in de straat op weg liepen naar hun jeep. We liepen rustig naar hen toe om ons te laten zien en te doen bemerken dat er internationale waarnemers aanwezig zijn. Op het moment dat we in dezelfde straat waren, bleek dat ze een tweede jongen gearresteerd hadden en dat familie achter hen aanliep om arrestatie te voorkomen.
Toen de militairen ons zagen, en wij dichtbij hen kwamen, zagen we dat het vooral jonge jongens zijn (18 jaar ongeveer) die zich machtig voelen met hun wapen aan de schouder; maar toch leek het er op dat internationale waarnemers hun houding doen verbeteren. Niet dat we de arrestatie hebben kunnen voorkomen, maar de dorpelingen toonden zich dankbaar dat we getuigen waren. We hebben hen een advocaat kunnen aanbevelen. Die zal voor hen achterhalen waar de militairen de jongens naar toe hebben gebracht en hij zal hen proberen vrij te krijgen. Een motief voor de arrestatie is niet gegeven, maar we denken dat het ´spelletjes´ zijn om te pesten; meer nog sinds de stemming in de Verenigde Naties. Maar echt kinderspel is dit niet.

Als EAPPI-team moesten we vervolgens thuis een rapport opstellen en versturen aan het kantoor in Jerusalem. Veel indrukken !

Inch Allah

29 november 2012

Ik wil met u mijn motivatie delen, mijn verwachtingen, mijn hoop en mijn vertrouwen (geloof).

En ik zal het doen door te vertellen wat ik in deze dagen herkende in de uitdrukking die ik vele Palestijnen hoor zeggen, namelijk ´Inch Allah´.

Deze twee woorden staan in de protestantse kerken in België en Nederland bekend als het Latijnse ´Deo Volente´. Maar wat me opviel hier - na het horen van Inch Allah - is dat wij in Nederland en in België - een ander begrip hebben van deze expressie.

De meeste protestanten die ik in mijn omgeving ken, kennen Deo Volente als: als God wil... Bijvoorbeeld: als God wil dat we opnieuw zullen ontmoeten. Maar nu ik Inch Allah hoor, heb ik het gevoel dat dit voor de mensen-hier betekent: als God wil; dus: wanneer het zijn tijd is, zal vrede zal komen.

Dus het is niet een vraag of God vrede wil, of God wil dat we elkaar weer zien, maar: het is mijn - het is ons-geloof dát God vrede wil voor ons. En wij zullen ons voorbereiden, elke dag.

Dus leven we ons leven vanuit het vertrouwen dat vrede zal komen; Wij vertrouwen op deze - Gods - belofte.

Het is dit sterke geloof dat ik ook hoor in het Kairos-document, het document van de Palestijnse kerken dat zij gepubliceerd hebben in 2009.

Ik citeer uit hoofdstuk 2: 2.2.2 onze Heer Jezus Christus kwam, om te verkondigen dat het Koninkrijk van God nabij is. Hij lokte een revolutie in het leven en het geloof van de gehele mensheid. Hij kwam met "een nieuwe leer" (Mk 1: 27), een nieuw licht werpen op het Oude Testament, op de thema's die betrekking hebben op ons christelijke geloof en ons dagelijks leven, thema's zoals de beloften, de verkiezingen, het volk van God en het land.

2.3 Wij geloven dat ons land een universele missie heeft. In deze universaliteit, de betekenis van de beloften van het land van de verkiezing van het volk van God opent zich naar de hele mensheid, beginnend bij de volkeren van dit land. In het licht van de leer van de Heilige Bijbel, is de belofte van het land nooit een politiek programma geweest, maar eerder de prelude tot de voltooing van de universele zaligheid. Het was de inleiding van de uitvoering van het Koninkrijk van God op aarde.

Vrede en alle goeds zullen komen, voor u, voor mij en de hele wereld.
Dit geeft mij de moed om hier in dit conflict een poos nabij te zijn. En we horen al dagelijks dat wij-EAs hier heel erg welkom zijn.

In Yanun-omgeving: militaire intimidatie

25 november 2012

Vanuit Yanun een eerste bericht. De eerste dagen zijn nogal warrig verlopen, zeker met de nare berichten over Gaza op de achtergrond. 
Eerst vanuit het vliegveld naar Jeruzalem. Tegen de middag de oude stad in en toen we daarvan terug kwamen, kregen we onze ´kit´ (EAPPI-vest en woordenboek Arabisch).
De volgende dag, na de voorstellingsronde en introductie in groep 46 EAs, gingen we op weg naar ons placement in Yanun.
We waren echter zodanig laat onderweg dat we bij een checkpoint besloten daar niet door te gaan omdat er ongeregeldheden leken te zijn aan de andere kant. En dus hebben we Hassan (onze permanente chauffeur in ons komende werk) opgeroepen om ons hier op te halen en met ons een andere weg (een omweg) te nemen en rechtstreeks naar Yanoun te rijden, zonder te hoeven overstappen op een andere (publieke) bus. We kwamen laat aan en werden hartelijk ontvangen door team 45 met een uitgebreid avondmaal.
We hebben als nieuwe team in het nieuwe huis geslapen, met matrassen op de grond, De kamer beneden is echter nog niet klaar, dus daar volgende week al definitief intrekken, is nog niet zeker.

De volgende dag, dinsdag, op tour, in het busje met Hassan. Eerst naar As Sawiya voor een bezoek aan de school en een intro-gesprek met het hoofd van de school, die ook loco-burgemeester is, sinds een paar weken. Het bleek dat flink wat Israelische militairen die voormiddag het schoolterrein waren opgekomen en rond de school zich heel intimiderend hadden opgesteld, zonder aanleiding. De kinderen en de leraren zijn er bang en verontwaardigd over. Door de bombardementen in Gaza en de onrust daarover ook in de Westbank komen de militairen nog vaker, niet om te controleren, maar om te intimideren en uit te dagen, zo ervaren de mensen het hier.
Vervolgens hebben we een bezoek gebracht aan Khaled, een Palestijn in Al Lubban die sterk is en onverzettelijk en zich niet uit zijn huis wil laten verjagen. Bij het her-opbouwen van zijn boerderij, dat al vele generaties van zijn familie is -al van voor de tijd van het Brits mandaat-, krijgt hij hulp van vrijwilligers van ISM. Hij kan dan ook een eigendomscertificaat laten zien. Maar een grote steen -van boven de deur- waarop de naam en de datum staan, is door Israelische militairen uitgebroken en meegenomen en  waarschijnlijk vernietigd. Dus is er bij de rechtszaak mogelijkheid van twijfel. Zijn waterleiding is door settlers kapot gemaakt.
Maar hij houdt vol.